ԹեոԼաբ

Մեթոդն աստվածաբանության մեջ սահմանում ու կանոնակարգում է աստվածաբանելու ձևերը՝ ըստ տվյալ եկեղեցու ավանդույթի։ Մեթոդն ունի կոնկրետ կանոններ այս կամ այն ավանդույթի հարցում, ունի նաև պատմական ընթացք՝ ուշ անտիկ շրջանից մինչև նորագույն շրջան։ Մեթոդաբանական հարցերը ուղղափառ և արևելյան ուղղափառ եկեղեցիների ավանդույթների շրջանակում քիչ են շոշափվել, փոխարենը՝ կաթոլիկ և բողոքական աստվածաբանների ուշադրությանն են արժանացել։ Այսօր աստվածաբանությունը համարվում է ստեղծագործական պրոցես, որի ընթացքում որևէ աստվածաբանական խնդիր քննարկելիս աստվածաբան-հեղինակը մշտապես հետևում է իր թեմատիկ առաջնայնություններին, մեկնողական եղանակներին ու գրական ոճին։

«ԹեոԼաբ»-ը աստվածաբանության մեթոդի քննարկումներում առաջնայնություն է տալիս աստվածաբանության՝ այլ գիտակարգերի հետ փոխառնչությունների ընթացքում ընտրվող մեթոդների ուսումնասիրությանը, կեղծ-աստվածաբանական մեթոդների տարբերակմանն ու զտմանը, աստվածաբանական մեթոդի պատմական դինամիկայի ուսումնասիրությանը` սինխրոն և դիախրոն կտրվածքով։ «ԹեոԼաբ»-ն առաջին փորձն է անում ապահովելու անցումը մետաֆիզիկական աստվածաբանությունից դեպի էկոնոմիկ կամ հորիզոնական աստվածաբանություն։

Աստվածաբանություն գիտաճյուղը միահյուսված է այլ գիտաճյուղերի հետ։ Առնվազն մինչև վաղ արդի շրջան (ուշ միջնադար) այն պատմականորեն բոլոր գիտությունների հիմքում է եղել։ Ինչպես այլ գիտաճյուղերն ու գիտակարգերը կարող են գործիքներ տալ աստվածաբանական ուսումնասիրության համար, այնպես էլ ակադեմիական աստվածաբանությունը կարող է կիրառական լինել այլ գիտակարգերում մասնագիտացող հետազոտողի համար։

Կարդալ ավելին․․․

Հայաստանում գիտական, ակադեմիական աստվածաբանության մասին խոսելու անհրաժեշտությունը վաղուց կա։ Թերևս ամենից անհրաժեշտ է լավ պատկերացնել աստվածաբանության՝ որպես գիտակարգի կարևորությունն այսօր՝ թե՛ միջդիսցիպլինար հետազոտություն իրականացնելու տեսանկյունից, թե՛ ակադեմիական աստվածաբանությունը՝ իրենց «աստվածաբանական» համարող զանազան համակարգերից և գիտակարգերից տարորոշելու համար։

Կարդալ ավելին․․․

Theme: Overlay by Kaira